Niektóre marzenia są zbyt duże, żeby zmieścić je w jednym sezonie. Niektóre potrzebują kilku lat, innych nie sposób zamknąć nawet w jednej dekadzie. Są też takie, które z czasem zmieniają swój kształt, bo przecież człowiek, który wyrusza w drogę, nie zawsze jest tym samym człowiekiem, który po latach dociera do celu.

Dlatego część moich górskich planów rozpisuję na lata, a czasem na dekady. Nie traktuję ich jednak jak listy rzeczy do odhaczenia. Korony, szczyty i wyprawy są dla mnie raczej sposobem porządkowania drogi – pretekstem, żeby pojechać dalej, wrócić w miejsce, w którym kiedyś się nie udało, nauczyć się czegoś nowego albo sprawdzić, czy cel, który kiedyś wydawał się ważny, nadal taki jest. Z biegiem czasu coraz bardziej przekonuję się, że sens takich przedsięwzięć nie tkwi wyłącznie w ich ukończeniu, ale również we wszystkim, co wydarza się pomiędzy początkiem a końcem. W podróżach, spotkaniach, nieoczekiwanych trudnościach i decyzjach, których nie da się przewidzieć, siedząc wygodnie nad mapą. Bywa przecież, że najważniejszym rezultatem wyprawy wcale nie jest zdobyty szczyt.

Są tu projekty duże i małe, lokalne i rozciągnięte na kilka kontynentów. Łączy je jedno: wymagają czasu. Niektóre można realizować podczas weekendowych wyjazdów, inne oznaczają wielomiesięczne przygotowania, dalekie podróże
i konieczność podporządkowania im innych planów. Wszystkie jednak przypominają mi, że nie każdy wartościowy cel musi przynosić natychmiastowe rezultaty, a cierpliwość jest w górach równie potrzebna jak dobra kondycja.

Moje wypiętrzone marzenia

To zbiorcza mapa moich górskich celów. Nie tylko tego, co już zostało zdobyte, ale również tego, co pozostaje przede mną. Mapa, na której obok dobrze znanych miejsc pojawiają się odległe pasma górskie, nazwy trudne do wymówienia i szczyty,
o których jeszcze kilkanaście lat temu prawdopodobnie nawet nie słyszałem. Nie jest to jednak dokument zamknięty, wraz ze zdobywanym doświadczeniem zmieniają się moje możliwości, zainteresowania, a czasem także priorytety.

Są tu szczyty, do których chcę dotrzeć, korony, które chcę domknąć, oraz projekty, które prawdopodobnie będą mi towarzyszyć przez wiele lat. Nie zakładam przy tym, że każdy pomysł musi zostać zrealizowany za wszelką cenę, a każde rozpoczęte przedsięwzięcie koniecznie doprowadzone do końca. Wolność wyboru oznacza przecież również możliwość zmiany kierunku, rezygnacji z celu albo uznania, że droga, którą już przeszedłem, okazała się wystarczająco wartościowa. Góry nigdzie się nie spieszą i nie widzę szczególnego powodu, żeby w tej kwestii za wszelką cenę próbować je prześcignąć.

Najwybitniejsze szczyty (Minimalna Deniwelacja Względna – MDW)

Projekt związany z najwybitniejszymi górami Polski, Europy i świata. Wybitność nie zawsze idzie w parze z wysokością. Czasem góra jest niższa, ale wyrasta z otoczenia tak mocno, że trudno jej nie zauważyć. To dobry pretekst, żeby szukać miejsc poza najbardziej oczywistymi listami „najwyższych”. Właśnie dlatego przyjąłem trzy zestawienia obejmujące po 49 szczytów – osobno dla Polski, Europy i świata, które pozwalają mi spojrzeć na geografię gór z nieco innej perspektywy. Nie chodzi wyłącznie o wysokość bezwzględną, lecz o samodzielność góry w krajobrazie, jej dominację nad otoczeniem i drogę, którą trzeba pokonać, aby znaleźć się na wierzchołku. To projekt, który potrafi zaprowadzić zarówno w dobrze znane pasma, jak i w rejony rzadziej odwiedzane, gdzie największą atrakcją okazuje się niekoniecznie sam szczyt, ale również wszystko, co można odkryć po drodze.

Wulkaniczna Korona Ziemi

Projekt prowadzący przez najwyższe wulkany poszczególnych kontynentów. To jednocześnie podróż przez bardzo różne góry, wysokości, klimaty i kultury. Każdy szczyt jest osobną historią, ale dopiero razem zaczynają układać się w większą całość. Od afrykańskiego Kilimandżaro, przez meksykański Pico de Orizaba, po położony na pograniczu Chile i Argentyny Ojos del Salado – wulkaniczne góry pokazują, jak niezwykła i różnorodna potrafi być nasza planeta. Różnią się nie tylko wysokością i trudnościami wejścia, ale również krajobrazem, warunkami pogodowymi, dostępnością i wymaganiami związanymi z aklimatyzacją. W tym projekcie fascynuje mnie także możliwość obcowania z miejscami, w których geologiczna historia Ziemi jest niemal namacalna, a człowiek nawet stojąc na szczycie, pozostaje jedynie chwilowym gościem.

Wielka Korona Tatr

Tatry są wystarczająco małe, żeby wydawało się, że można je szybko poznać, i wystarczająco złożone, żeby przez lata udowadniały, że to złudzenie. Wielka Korona Tatr jest dla mnie jednym z projektów wymagających nie tylko kondycji, ale również rozwijania kompetencji górskich, doświadczenia i rozsądku. W odróżnieniu od wielu innych górskich przedsięwzięć nie chodzi tutaj przede wszystkim o dalekie podróże, lecz o coraz głębsze poznawanie stosunkowo niewielkiego, ale niezwykle wymagającego fragmentu Karpat. Niektóre tatrzańskie wierzchołki można osiągnąć stosunkowo łatwo, inne wymagają umiejętności poruszania się w terenie skalnym, znajomości zasad asekuracji i właściwej oceny własnych możliwości. To również projekt uczący pokory wobec pozornie dobrze znanych gór, w których odległość mierzona w kilometrach niewiele mówi o rzeczywistej trudności drogi. Im lepiej poznaję Tatry, tym wyraźniej dostrzegam, jak wiele jeszcze pozostaje w nich do odkrycia.

Projekty zrealizowane

Niektóre górskie marzenia doczekały się już swojego zakończenia. Korona Gór Polski, Korona Polski czy Korona Państw Karpackich to projekty, które przez lata wyznaczały kierunki moich podróży, a dziś stanowią część mojej górskiej historii. Pozostały po nich nie tylko zdobyte szczyty i zamknięte listy, ale przede wszystkim wspomnienia, doświadczenia i miejsca, do których czasem warto wrócić. Bo zakończenie projektu nie oznacza końca przygody – zamyka jedynie jeden z jej rozdziałów.